Strips 2012

Strips 2012

In september 2012 is de BN DeStem Cultuurprijs gewonnen door Sietske Hereijgers uit Klein Zundert in de categorie Strips. Lees hieronder het interview in BN DeStem.

Sietske tekent haar ziekte van zich af

De jury besloot unaniem: 'Sietske Hereijgers vertelt op een bijzondere manier een heel persoonlijk verhaal. Ze zet het beeldverhaal op een heel nieuwe manier in.' door Rinze Brandsma

BN DeStem Cultuurprijs
Winnares overwon tweemaal ziekte van Hodgkin en kiest haar strijd als thema

De net 18 geworden Sietske Hereijgers uit Klein Zundert won vrijdag de tweejaarlijkse BN DeStem Cultuurprijs voor nieuw Brabants talent. Haar strip met bijzondere en kunstzinnige beeldbladzijden won de prijs, die dit jaar gewijd is aan het beeldverhaal. Omdat het werk van de drie andere, meer ervaren genomineerden ook sterk was en de concurrentie dus stevig, is de prijs al een prestatie voor iemand die net haar vwo met succes heeft afgerond. Maar het verhaal achter die winnares, het verhaal dat ook in die winnende strip zit, dat is zo sterk dat je haar de prijs voluit gunt.

Want Sietske Hereijgers besloot haar gevoelens en ervaringen met de kanker, die bij haar tot twee maal toesloeg, 'van zich af te tekenen'. Op advies van en sterk gestimuleerd door haar tekenleraar op de middelbare school. Die beeldstrip besloot ze, na wat aarzelen ('het is zo persoonlijk'), in te sturen voor de prijs.

En zo meldt het juryrapport: "De beelden van Sietske geven zonder woorden een glasheldere inkijk in haar ziekteproces en de impact die dat op haarzelf en op haar omgeving heeft." 'Supervet', straalt ze, de dag na de prijsuitreiking, thuis bij haar ouders in Klein Zundert. Bij de prijs hoort een cheque van 2500 euro. Die gaat voorlopig op de spaarrekening. Ze zal het goed kunnen gebruiken in de komende jaren, nu ze vandaag begint aan haar studie aan de Bredase NHTV: International Game Architecture and Design, 3d Visual Art. "Voor animatiefilmpjes zelf personages ontwerpen, een hele eigen driedimensionale wereld kunnen maken, films ontwerpen of cut scenes voor de video industrie", daar kijkt ze vooral naar uit. Vrolijk, goedlachs. Muts op, want haar haar dat na de eerste kuren en bestralingen weer aan was gaan groeien, verdween opnieuw toen de kanker (ziekte van Hodgkin, lymfeklierkanker) wťťr opdook.

Haar laatste bestraling had ze nog maar tweeŽnhalve week geleden. Haar conditie is nog slecht, maar ze komt energiek over. "Ik krijg van die prijs, en alle geweldige reacties, een energie-boost." Vader Kees en moeder AdriŽnne: "Ze is altijd heel positief in het leven blijven staan." Getekend heeft ze van kleins af aan. Met haar vader Kees, die tekent en schildert en tien jaar lang ontwerper van corsowagens was voor de eigen buurtschap Kapelleke, voor Klein Zundert en Markt. Moeder AdriŽnne: "Al toen ze vier was riep de juf op school me binnen, ze had een prachtige tekening op het bord gemaakt. Je kon haar blij maken met een groot stuk karton of vellen papier met kleurstiften. Daar was ze altijd wijs mee."

Strips maakt ze al een jaar of vier, ook via internetforums als Deviant Art en Gaia Online. Op het Mencia stimuleerde tekenleraar Stijn de Wilde haar tekentalent altijd sterk. Hij was het ook die er bij haar op aandrong alles rondom haar ingrijpende ziekte van zich af te schrijven of, nog liever, te tekenen. Sietske: "Ook om het zelf te kunnen hanteren." Ze probeerde een nieuwe stijl uit. Ze noemt het zelf een abstracte simpele silhouet stijl. De winnende stripserie die ze tekende, zette ze ook op de site. "Ik ben altijd open geweest over mijn ziekte. Op Facebook en naar mijn vrienden toe. Ik heb ook nu besloten om het met de mensen te delen. Omdat ik niet de enige ben met die ziekte. Omdat ik wil dat de mensen beseffen dat zoiets iedereen zou kunnen overkomen, dus ook op jonge leeftijd. Het is een serieus onderwerp, de mensen schrikken ervan. Ik ben doodziek geweest door de chemokuren. Maar ik ben heel goed opgevangen. Door mijn ouders, mijn school, in het ziekenhuis. Ik heb ook van mijn vrienden heel veel steun gehad. Anders had ik het niet gered, weet ik. Zonder hen had ik er niet zo positief in kunnen staan als nu en was ik er niet zo goed doorheen gekomen."

Ze koos heel bewust voor openheid, in plaats van de neiging het weg te stoppen. Dat deed ze vorige week ook bij haar introductieweek voor de NHTV-opleiding in Breda. Geen pruik meer, maar petjes en mutsen. "Dat weet meteen iedereen het maar. Daar werd goed op gereageerd. Ze vonden het superstoer, en dapper."
Striptekenaar en illustrator Dick Matena las vrijdagavond in De Nieuwe Veste in Breda, als juryvoorzitter van de BN DeStem Cultuurprijs, het lovende juryrapport voor. Sietske hoorde het, blij en overdonderd, tussen haar vrienden en ouders aan. "Ik zag het werk van de andere genomineerde inzenders met prachtige tekeningen en dacht: laat maar zitten, ik word het toch niet."
De jury vindt haar het beste nieuwe Brabantse talent in de beeldcultuur, 'verrassend en vernieuwend'. "Sietske werkt niet in de traditie van de klassieke strip, maar heeft een eigen kunstzinnige beeldtaal ontwikkeld. Iedere bladzijde is een zelfstandig kunstwerk. Maar als je deze aaneenvoegt en na elkaar bekijkt, vormen ze een prachtig beeldverhaal over een aangrijpende persoonlijke gebeurtenis. Het werk is van een uitstekende grafische kwaliteit."
De jury noemt Sietske Hereijgers 'een bijzondere vernieuwer van het beeldverhaal en hoopt van harte dat ze doorgaat op de ingeslagen weg'.
Dat wil ze zeker, ze heeft veel zin in de studie. Maar met tekenen over haar ziekte stopt ze. "Ik wil dat nu afsluiten. Net als die ziekte: ik hoop dat ik daar nu echt klaar mee ben." Gisteren zat ze bij het bloemencorso op de eretribune, op uitnodiging, omdat Zundert trots is op haar prestatie. Haar school, het Mencia de Mendozalyceum in Breda, is al net zo fier op haar. Haar ouders zeggen dat ze 'een echt strebertje is, maar heel sociaal'. Met een grote drive, die haar dwars door haar ziekte heen hielp haar vwo zonder vertraging af te maken.
"Dat zeiden de artsen ook, dat mijn positiviteit me erdoor heeft getrokken."
En nu wil ze 'onder de mensen zijn, communiceren, beter worden met tekenen'. Maar vooral: "Herstellen. Voor de tweede keer ben ik klaar. En kan ik hopelijk nu echt gaan leven."

Terug naar Archief